خداشناس

«لغت نامه دهخدا»

[خُ شِ] (نف مرکب) پارسا خدادان (آنندراج) موحد (ناظم الاطباء) ربانی باایمان : مردی خداشناس و عابد بود (مجمل التواریخ و القصص) نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو که مستحق کرامت گناهکارانندحافظ.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر