خداطلب

«لغت نامه دهخدا»

[خُ طَ لَ] (نف مرکب) جویندهء خدا طلب کنندهء خدا جستجوکنندهء خدا کنایه از باایمان و متقی است صوفیان را عقیده آن « طلبکار خدا » و « خداطلب » است که در هرچه نگرند روی حق بینند و از این جهت آنان در همهء اشیاء خداطلب و طلبکار خدایند و در ادبیات صوفیان بسیار دیده میشود و از آن جمله است بیت زیر : ای آنکه طلب کار خدایی بخود آ از خود بطلب کز تو جدا نیست خدا؟.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر