خداع

«لغت نامه دهخدا»

ترکوا الحمد لانهم لیسوا » یعنی ؛« خادع الحمد اقوام لهم زرق » : [خِ] (ع مص) گذاشتن چیزی را (از منتهی الارب) ترک کردن منه ( از اقرب الموارد) (از متن اللغه ||) خدعه کردن (از معجم الوسیط) (اقرب الموارد) منه: خداعت المنیه عنک سرا ( 1 ) « من اهله با کسی فریب کردن (از منتهی الارب) یکدیگر را فریفتن (ترجمان علامهء جرجانی) فریب آوردن با کسی (دهار ||) ظاهر 2) در اینجا منافقان کفر / کردن خلاف ما فی نفسه (از متن اللغه) منه: یخادعون الله و الذین آمنوا و مایخدعون الا انفسهم (قرآن 9 پنهان داشتند و ایمان آشکار || کساد کردن (از اقرب الموارد) (از متن اللغه (||) اِمص) مکر حیله فریب (از منتهی الارب) غدر : از فرایض احکام جهانداری آن است که بخداع و نفاق دشمن التفات نیفتد (جهانگشای جوینی) خداع و غدر را آخر نه (جهانگشای جوینی) آن اثر هم روزها باقی بود مایهء کبر و خداع جان شودمولوی پس خداعی را خداعی شد جزا کاسه زن چنین « خدع » و « خداع » کوزه بخور اینک سزامولوی || منع (از منتهی الارب) (از متن اللغه) ( 1) - در اقرب الموارد فرق بین آمده: خادع اذا لم یبلغ مراده و خدع اذا بلغ مراده.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر