«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِخ) نام بیابانی بوده است معروف در راه خوارزم (از حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) : ای بر همه قحبگان گیتی سرجیک کون تو فراختر ز سیصد خرجیکفرالاوی ای بر سر خوبان جهان بر سرجیک پیش دهنت ذره نماید خرجیکعنصری پس خبر رسید ابوعلی را که امیر نوح لشکر جمع کرد بر تو تاختن خواهد آورد و ابوعلی حزم آن بگرفت و سوی بلخ آمد و چند گاه آنجا ببود، پس از آنجا با لشکر سوی بخارا رفت و امیر حمید با همهء سپاه خویش پیش او بازآمد به خرجیک( 1) بیکدیگر رسیدند بتاریخ جمادی الاولی سنهء ست وثلثین وثلثمائه حرب کردند (زین الاخبار گردیزی) ( 1) - مرحوم دهخدا در ذیل این کلمه آورده اند: آقای قزوینی در ذیل این کلمه مرقوم داشته اند محتمل است این کلمه همان جرجیک کامل التواریخ ج 7 ص 152 و یا خرجنگ ترکستان بارتلد ص 248 باشد، ولی بگمان من (مرحوم دهخدا) این کلمه خرجیک است چنانکه در فرهنگ اسدی با شاهدی از عنصری آمده است.