خروهه

«لغت نامه دهخدا»

[خُ هَ / هِ] (اِ) گوشت پارهء میان فرج زنان (از برهان قاطع) (از آنندراج) تلاق بظر (از ناظم الاطباء) چوچوله (یادداشت بخط مؤلف) خروسه خروسک || جانوری را گویند که صیادان بر کنار دام بندند تا جانوران دیگر فریب خورده در دام افتند و بعربی آنرا مِلْواح خوانند (برهان قاطع) پایدام (شرفنامهء منیری) خورد دام خوردنی در دام (زمخشری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر