«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع ص، اِ) چاه بسیارآب در زمین سنگلاخ که آب آن منقطع نشود ج، اخسفه، خُسُف || ماده شتر بسیارشیر که در سرما شیرش زود منقطع شود (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد) ج، اخسفه، خُسُف || ابر بسیارآب که از جانب چشمه برآید (منتهی الارب) (از تاج العروس) ج، اخسفه، خُسُف.