هشیاردل

«لغت نامه دهخدا»

[هُشْ دِ] (ص مرکب) بیدار. دانا. هوشمند. خداوند هوش و خرد و عقل و ذکاوت :
به کاخ اندر آمد پرآزار دل
ابا کاردانان هشیاردل.فردوسی.
چنین گفت کای پور هشیاردل
یکی تیز گردان بر این کار دل.فردوسی.
حکیمان هشیاردل پیش او
خردمند مونس، خرد خویش او.نظامی.