اشک شادی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) اشکی که از غایت فرح و از گریهء شادی بریزد :
اشک شادی به کنج دیده دوید
مستعد فرودویدن باد.ظهوری (از آنندراج).
و رجوع به اشک طرب و اشک شیرین و اشک شکرین و اشک شکری شود.