اشک شکری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کِ شِ کَ / شِکْ کَ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) اشک شادی :
ذره در کلبه به خونابه گری
مست غلطیدن اشک شکری.
زلالی (از آنندراج).
و رجوع به اشک شادی و اشک طرب و اشک شیرین و اشک شکرین شود.