اشک فشان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ فَ / فِ] (نف مرکب)اشکریزان. اشکبار :
دیده آن روز که شد اشک فشان دانستم
کین تنک زورق من درخور طوفانش نیست.
کلیم (از آنندراج).
چشمی که اشک بسیار می افشاند. (ناظم الاطباء).