اصحاب مسجد ضرار

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ مَ جِ دِ ضِ] (اِخ) مسجد ضرار یا شقاق(1) را گروهی از اهل عقبه برای ابوعامر ساختند که رئیس آنان بود. و اصحاب مسجد ضرار این پنج تن بودند: معتّب بن قشیر، ثعلبه بن حاطب، خذام بن خالد، ابوحبیبه بن ازعر و عبدالله بن نبتل بن حارث. این مسجد را بمنظور تفرقهء میان مسلمانان و کفران نسبت به خدا بنیان نهاده بودند، چنانکه در قرآن (9/107) آمده است: والذین اتخذوا مسجداً ضراراً و کفراً و تفریقاً بین المؤمنین و ارصاداً لمن حارب الله و رسوله من قبل و لیحلفن ان اردنا الا الحسنی و الله یشهد انهم لکاذبون. و دوازده تن از منافقان آنرا بنا کرده بودند زیرا هنگامی که در مسجد رسول (ص) گرد می آمدند و با هم به گفتگو میپرداختند مسلمانان آنان را میدیدند و این امر بر آنان گران می آمد، از اینرو بر آن شدند مسجدی بسازند تا هنگام گرد آمدن و گفتگو کردن دیگران متوجه آنان نباشند. (از امتاع الاسماع ص 482 و 483). و رجوع به همان کتاب و تفاسیر و کتب سیَر شود.
(1) - ضرار بمعنی خواستن زیان و شقاق و نفاق است از راه ستیزه جویی و تنازع. و قصد اصحاب مسجد ضرار همین بود، از اینرو بدین نام خوانده شدند.