«لغت نامه دهخدا»
[اَ رَ] (ع ص) رجلٌ اخرس اضرس؛ از اتباع است. (منتهی الارب). || رجل اضرس؛ مرد خشمگین و تندخو. (ناظم الاطباء). || غلام اضرس؛ کودک کلان دندان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
