اطایف

«لغت نامه دهخدا»

[اُ یِ] (اِخ) اُطائف. موضعی است در شعر مرقش:
بودک ما قومی اذاما هجوتهم
اذا هب فی المشتاه ریح اطائف.
(از معجم البلدان) (مراصد الاطلاع).