اطب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ طَب ب] (ع ن تف) طبیب تر. پزشکتر: فقال یوحنا: یا امیرالمؤمنین الفتح[ بن خاقان ] اطب منی. (عیون الانباء ج 1 ص 181). و کان ابن رضوان اطب و اعلم بالعلوم الحکمیه [ من ابن بطلان ] . (عیون الانباء ج 1 ص 242 س 4). رجوع به طب و طبیب شود.
- امثال: اطب من ابن حذیم.