اظمأ

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مَءْ] (ع ص) مؤنث: ظَمْیاء. کم گوشت. و منه قولهم رمح اظمأ و شفه ظمیاء. (از متن اللغه)(1). || (ن تف) تشنه تر.
- امثال: اظمأ من حوت.
اظمأ من رمل.
(1) - در متون دیگر از یایی بصورت اظمی آمده است.