«لغت نامه دهخدا»
[اِ تِ لِ بَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) اعتدال ربیعی. یکی را اعتدال بهاری خوانند و این آن است که چون آفتاب از وی بگذرد به نیمهء شمالی از منطقه البروج شود. (از التفهیم). و رجوع به اعتدال ربیعی شود.