افسس

«لغت نامه دهخدا»

[اِ فِ سُ] (اِخ)(1) افسوس. آفیسس. شهری قدیم در ایونیه، واقع در ساحل دریای اژه در آنجا معبد آرتمیس - که در شمار عجائب سبعهء عالم است - برپا بود و آن بدست ارستراتس سوخته شد. شورای افسس، در 431 م. نسطوریوس را محکوم کرد. طبق روایات اسلامی غار اصحاب کهف در همین شهر بود. (از فرهنگ فارسی معین).
(1) - Ephesos. ephese.