«لغت نامه دهخدا»
[اَ سُ] (ع اِ) جِ فَسل، بمعنی شاخ انگور نشاندنی. || مرد فرومایه و جز آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). و رجوع به فسل شود.