افیون خورده

«لغت نامه دهخدا»

[اَفْ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ](ن مف مرکب) کنایه از مسموم و مست :
بهر حرفی کز آن منشور برخواند
چو افیون خوردهء مخمور درماند.نظامی.