اکاء

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص)(1) وثیقه گرفتن از قرض خود به گواهان. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
(1) - مهموزاللام و نیز ناقص یایی.