اندرنشاختن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ نِ تَ] (مص مرکب)درنشاندن. نصب کردن :
یکی خانه را زآبگینه بساخت
زبرجد به هرجای اندر نشاخت.فردوسی.
همی شاه را تخت پیروزه ساخت
همان تاج را گوهر اندر نشاخت.فردوسی.
و رجوع به نشاختن شود.