انده خور

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دُهْ خوَرْ / خُرْ] (نف مرکب) اندوه خور :
مهر فرزندی بر خواجه فکنده ست جهان
زآنکه چون مادر انده خور انده بر اوست.
فرخی.