انده زدا

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دُهْ زَ] (نف مرکب)انده زدای. اندوه زدا. آنکه اندوه را می زداید و ازبین می برد :
زنگ انده گوهر عمرم بخورد
چون کنم انده زدایی مانده نیست.خاقانی.
شوم هم در انده گریزم ز انده
کز انده به انده زدایی نبینم.خاقانی.
داود صوت انده زدای الحان موسیقی سرای
ادریس دم، صنعت نمای، اعجاز پیدا داشته.
خاقانی.