اهویه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ هْ وِ یَ] (ع اِ) جِ هوا. چنانکه اغذیه و ادویه جمع غذا و دوا. (آنندراج) (غیاث اللغات) (مهذب الاسماء) (از ناظم الاطباء) : بر یکدیگر حسد بردند و اهویهءمختلفه در میان ایشان پیدا شد. (تاریخ قم ص241). رجوع به هوا شود.