اهه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ه هَ] (ع اِ) اندوه و ناله. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). و در دعای بر انسان گویند: اهه لک. (از ناظم الاطباء). || (مص) ناله کردن. آه گفتن. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). آه کشیدن از اندوه. (مؤید). اِهَّه. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء).