اهی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِخ)(1) در افسانه های ایران قدیم نام اهریمنی است بصورت مار یا اژدها که در کوه مسکن دارد و دیوان را بیاری خود می طلبد. و این همان رعد سیاه و طوفان است که با هزاران حلقه و پیچ و تاب بر فراز قلهء کوه می پیچد و دیوارمانند بسوی آسمان بالا می رود. ایندرهء پرقدرت با این مار مصاف می دهد و او را میکشد. رجوع به مزدیسنا ص 35 ببعد شود.
(1) - Ahi.