بادهء پشت دار

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ یِ پُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) شرابی که چیزهای قوت دهندهء مستی در آن آمیخته باشد. مقابل بادهء بی پشت. رجوع به آنندراج شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر