باده پیمای

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ پَ / پِ] (نف مرکب)باده خوار. شرابخوار. (آنندراج) :
من از رنگ صلاح آن دم بخون دل بشستم دست
که چشم باده پیمایش صلا بر هوشیاران زد.
حافظ.
رجوع به باده پیما شود. || یک قسم ناخوشی. (ناظم الاطباء).