باده پیمودن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ پَ / پِ دَ] (مص مرکب) شراب بکسی دادن. (ناظم الاطباء: باده). شراب خوردن. (شرفنامهء منیری). می گساردن. می گساری کردن :
چو با حبیب نشینی و باده پیمائی
بیاد دار محبان(1) بادپیما را.حافظ.
(1) - ن ل: حریفان.