بام شکسته

«لغت نامه دهخدا»

[شِ کَ تَ / تِ] (ص مرکب)که بام درهم فروریخته دارد. که بام نادرست و خراب دارد. بام فروریخته. شکسته بام. خراب. ویران :
یارب کی بینم آسیای فلک را
آب زده، سنگ سوده، بام شکسته.
خاقانی.
|| (بااضافه) بام ویران و درهم فروریخته.