ببراله

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لَ / لِ] (اِ)(1) به لغت زند و پازند دوایی است که آن را شجرهء رستم گویند و آن زراوند طویل است، با روغن بر بدن مالند شپش را بکشد. (آنندراج) (برهان قاطع). زراوند طویل. (ابن بیطار) (لکلرک) (ناظم الاطباء).
(1) - این نام در ابن البیطار با تشدید لام آمده است.