بت فریب

«لغت نامه دهخدا»

[بُ فِ / فَ] (نف مرکب) که بت را بفریبد. که بت را از راه ببرد :
به دلدار گفت ای بت بت فریب.؟
|| کنایه از معشوق صاحب جمال. (انجمن آرای ناصری) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || (اِ) نام روز بیست وچهارم است از ماههای فلکی. (آنندراج) (برهان قاطع) (هفت قلزم) (ناظم الاطباء).