بتفاریق

«لغت نامه دهخدا»

[بِ تَ] (ق مرکب)(1) کم کم. متناوباً. اندک اندک : [ مال را ] یا دزد ببرد و یا خواجه بتفاریق بخورد. (گلستان).
(1) - از: ب + تفاریق.