بتک

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِ) پُتک و ظاهراً تبدیلی و صورتی از آن است :
مشو غره که در یک دم ز زخم چرخ ساینده
بریزی گر همی بتکی، بسائی گرچه سوهانی.
سنائی.