بچه باز

«لغت نامه دهخدا»

[بَ چَ / چِ / بَچْ چَ / چِ] (نف مرکب) کسی که پسرهای امرد را دوست دارد. (فرهنگ نظام). امردپرست. لاطی. (ناظم الاطباء) (آنندراج). غلامباره. غطریف. مردی که به پسران ساده بیش از زنان خواهش دارد. (یادداشت مؤلف). شاهدباز :
ما بنگی و رند و بچه بازیم
دیوانهء ... خوش قماشیم.فوقی یزدی.