«لغت نامه دهخدا»
[بَ چَ / چِ بَچْ چَ / چِ یِ سَ رِ / رْ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) آن طفل که از کوچه برداشته باشند. بچهء کو. آن طفل که پدر و مادرش معلوم نباشد و در کوچه نهاده باشند و کسی بردارد و بزرگ کند. کوی یافت. لقیط.