«لغت نامه دهخدا»
[بَ چَ / چِ / بَچْ چَ / چِ یِ شَ شُو هَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) فرزند شوهر از زنی دیگر. (یادداشت مؤلف). بچه خوانده. پسر یا دختر خوانده.