«لغت نامه دهخدا»
[بَ چَ / چِ بَچْ چَ / چِ یِ خوا / خا رَ / رِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)راضع. (دهار). آن طفل که شیر خورد. رضیع. بچهء شیری. کودک شیرخوار.
