بقوتی

«لغت نامه دهخدا»

[بِ قُوْ وَ] (حامص مرکب) بالقوه بودن : پس هر چیزی اول از بقوتی به این روی خالی نه اند. (دانشنامهء علایی الهیات ص115 از فرهنگ فارسی معین).