بلابرهان

«لغت نامه دهخدا»

[بِ بُ] (ع ق مرکب) (از: ب + لا (نفی) + برهان) بدون برهان. بی برهان. بدون دلیل. بی حجت:
سپهر با تو به رفعت برابری نکند
که شرمسار شود مدعی بلابرهان.سعدی.