بلافصل

«لغت نامه دهخدا»

[بِ فَ] (ص مرکب) (از: ب + لا(نفی) + فصل) بی فاصله. بلافاصله. (فرهنگ فارسی معین). متصل. غیرمنقطع. پیوسته.
- اعقاب بلافصل؛ فرزندان مستقیم.
- خلیفهء بلافصل؛ خلیفه و جانشین بدون واسطه.
- فرزند بلافصل شخص؛ فرزند مستقیم وی.