بندکوه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ مرکب) کوه مانند حصار و بارو. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین) :
چه گوئید گفتا در این بند کوه
که آورد از اندیشه ما را ستوه.نظامی.