به بها

«لغت نامه دهخدا»

[بِهْ بَ] (ص مرکب) بابها. پرقیمت. دارای قیمت. گرانبها :
خود نماند نهان بر اهل هنر
گوهر به بها ز مهرهء خر.سنائی.