بهشتی سرشت

«لغت نامه دهخدا»

[بِ هِ سِ رِ] (ص مرکب)آنکه خوی و طبعش مانند بهشت باشد. (ناظم الاطباء). خوش طینت. پاک سرشت :
نگاری نخواهی بهشتی سرشت
که با روی او باشی اندر بهشت.اسدی.
بشادی در آن کشور چون بهشت
برآسود با آن بهشتی سرشت.نظامی.