بیخ و بار

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب)اصل و فرع. ریشه و ثمر.
- بیخ و بار کسی را کندن؛ نابود ساختن و نیز بکلی از بین بردن :
ستیز فلک بیخ و بارش بکند
سم اسب دشمن دیارش بکند.سعدی.