«لغت نامه دهخدا»
[وَ] (ص مرکب) صاحب ریشهء قوی. بیخ آور. (یادداشت بخط مؤلف). ریشه دار. که بیخ محکم و فراوان دارد. رجوع به بیخ آور شود.