بیدادپیشه

«لغت نامه دهخدا»

[شَ / شِ] (ص مرکب) که بیداد و ظلم پیشه دارد. ستم پیشه. بیدادکیش. ظلم کننده و ستم کننده. (ناظم الاطباء) :
دو بیدادپیشه به پیش اندرون
به بیداد خود شاه را رهنمون.نظامی.