بیدادکرده

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ / دِ] (ن مف مرکب / نف مرکب)(1) ستم کرده. که مرتکب ظلم شده باشد. که ستم روا داشته باشد :
فژاگن نیم سالخورده نیم
ابر جفت بیدادکرده نیم.بوشکور.
(1) - ن مف مرکب است صورتاً و نف مرکب معناً.