بیدهن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ هَ] (ص مرکب) (از: بی + دهن) مخفف بیدهان. فاقد دهان. || کنایه از کسی که بر سخن گفتن قدرت نداشته باشد. (آنندراج). عاجز و ناتوان در تکلم. سخنران حقیر. (ناظم الاطباء) :
عاشقان بیدهن را زهرهء گفتار نیست
ورنه جای بوسه پرخالیست در کنج لبش.
صائب.