بیفتیدن

«لغت نامه دهخدا»

[یُ دَ] (مص) افتیدن. افتادن. اوفتادن. سقوط. (یادداشت مؤلف). رجوع به افتادن شود: اندلاص؛ بیفتیدن چیزی از دست. (تاج المصادر بیهقی). تقوض؛ بیفتیدن خانه. (تاج المصادر بیهقی). انتفا؛ بیفتیدن موی از عضو. (تاج المصادر بیهقی). تحسر؛ بیفتیدن پشم اشتر. (تاج المصادر بیهقی).